اما این پایان ماجرا نبود. در کمال ناباوری، در مقابل چشمان خانوادههای داغدار و مردمی که از بیتفاوتی مسئولان به ستوه آمده بودند، شنیدیم:
“من دسته چک نیاوردم به کسی پول بدم!”
این جمله نه تنها توهین به درد و رنج خانوادههای داغدار بود، بلکه توهین به تمام مردم ایران بود.
شاید معاون وزیر راه فراموش کرده که با چک و پول نمیتوان جان از دست رفته را بازگرداند. فراموش کرده که ارزش جان انسانها با هیچ چیز در این دنیا قابل مقایسه نیست. فراموش کرده که وظیفه او به عنوان یک مقام مسئول، تضمین ایمنی مردم است، نه اینکه درد و رنج آنها را به پول و چک و حساب و کتاب تقلیل دهد.
این جمله فقط یک کلام ساده نبود؛ یک اعتراف تلخ بود. اعترافی به بیتفاوتی، به عدم مسئولیتپذیری و به این حقیقت تلخ که در نظر بعضی از مسئولان، جان مردم تنها یک عدد است.
این حادثه و این اظهارنظر، باید تلنگری باشد به وجدانهای خوابیده، تا بدانند که جان مردم بازیچه نیست. تا بدانند که مردم خواستار پاسخگویی، مسئولیتپذیری و عمل هستند، نه کلامهای سرد و بیمحتوا.
آیا وقت آن نرسیده که به جای وعدههای توخالی، جادههایمان را ایمن کنیم؟ آیا وقت آن نرسیده که به جای توجیه، پاسخگوی جانهای از دست رفته باشیم؟
اما این پایان ماجرا نبود. در کمال ناباوری، در مقابل چشمان خانوادههای داغدار و مردمی که از بیتفاوتی مسئولان به ستوه آمده بودند، شنیدیم:
“من دسته چک نیاوردم به کسی پول بدم!”
این جمله نه تنها توهین به درد و رنج خانوادههای داغدار بود، بلکه توهین به تمام مردم ایران بود.
شاید معاون وزیر راه فراموش کرده که با چک و پول نمیتوان جان از دست رفته را بازگرداند. فراموش کرده که ارزش جان انسانها با هیچ چیز در این دنیا قابل مقایسه نیست. فراموش کرده که وظیفه او به عنوان یک مقام مسئول، تضمین ایمنی مردم است، نه اینکه درد و رنج آنها را به پول و چک و حساب و کتاب تقلیل دهد.
این جمله فقط یک کلام ساده نبود؛ یک اعتراف تلخ بود. اعترافی به بیتفاوتی، به عدم مسئولیتپذیری و به این حقیقت تلخ که در نظر بعضی از مسئولان، جان مردم تنها یک عدد است.
این حادثه و این اظهارنظر، باید تلنگری باشد به وجدانهای خوابیده، تا بدانند که جان مردم بازیچه نیست. تا بدانند که مردم خواستار پاسخگویی، مسئولیتپذیری و عمل هستند، نه کلامهای سرد و بیمحتوا.
آیا وقت آن نرسیده که به جای وعدههای توخالی، جادههایمان را ایمن کنیم؟ آیا وقت آن نرسیده که به جای توجیه، پاسخگوی جانهای از دست رفته باشیم؟
