«سد ژاوه» از ادعای پیشران توسعه تا تبدیل شدن به بحران توسعه

«سد ژاوه» از ادعای پیشران توسعه تا تبدیل شدن به بحران توسعه
همه تحلیلگران در تشخیص این واقعیت ماندهاند که نادانی و بیتفاوتی بر سرنوشت این مردم حاکم است یا اینکه عدهای با برخورداری از حمایتهای مصونیتساز، سلامت مردم، محیط زیست و منافع ملی را فدای منافع نامشروع خود میکنند.
همزمان با کلنگزنی احداث سد ژاوه با شعار تامین آب شرب و کشاورزی در سال ۱۳۸۸ فریاد صاحبنظران و کارشناسان دلسوز ملک و ملت هم بلند شد زیرا مکانیابی، طراحی و فنی آن را غلط دانسته و پیشبینی میکردند این سد در آینده تبدیل به سرطان غیر قابل علاج در توسعه کردستان خواهد شد.
تجمیع فاضلابهای تصفیه نشده سنندج و روستاهای حریم،پساب سمی شهرک صنعتی سرنجیانه، کشتارگاههای سبک و سنگین، خروجی خطرناک پتروشیمی کردستان و فضولات حیوانی در پشت تاج این سد و زیر آب رفتن هزاران هکتار باغات و مزارع سبب بروز فاجعههای بهداشتی، زیستمحیطی و اقتصادی خواهد شد که دایره زیانش به کردستان خلاصه نشده و تمام کشور را در برمیگیرد.
مدتی مدیران ارشد استانی آبگیری این سد را به حل ایرادات مذکور موکول کردند و قول دادند که در سریعترین زمان آن را حل کنند اما چند سال از این وعدهها گذشته و هیچ اقدامی نشد که سکوت رسانهها و نمایندگان سنندج در مجلس از همه این فاجعهها کشندهتر و زجرآور تر است و مردم حق دارند تا هر دو را نفرین کنند.
اما خبری در سومین هفته تیرماه ۱۴۰۴ همه صاحبنظران و مدافعان محیط زیست و توسعه کردستان را تکان داد و آن این بود که اعلام شد در این هفته فاز اول آبگیری این سد انجام میشود اما با وساطت یا مخالفت معاون عمرانی استاندار روبرو و کار انجام نشد.
حال ما از حل این معما ماندهایم که هیولایی پشت پرده این جنایات چه کسی است که زورش به همه میرسد؟ چه منافعی با ارزشتر از جان مردم، محیط زیست و توسعه کردستان در این پروژه قرار دارد که حاضرند برای اتمامش دست به هر کاری بزنند؟
مجموعه حاکمیت باید این را بداند که ماهیت ایدئولوژیکی و مجموع رفتارهای ۴۵ سال گذشته سبب ایجاد شکاف سیاسی بین کورد و حاکمیت شده که باعث آسیبپذیری وحدت ملی شده و حل آن نیازمند ایجاد تغییرات اساسی در رویکردهای غالب و اصلاح عملکردهاست.
برنامهریزی غلط و اجرای مشکوک پروژهها یکی از نگرانیهای کوردهاست که سابقهای دیرینه دارد اما در ۳۰ سال اخیر گسترش خطرناک یافته و میرود تا ماهیت سیاسی به خود گرفته و تبدیل به سند اثبات وجود «عمد» شود.
بنابراین ضرورت دارد تا هسته مرکزی نظام قدرت حساسیت سیاسی نهفته در آبگیری سد ژاوه را درک و در راستای اصلاح ایرادات وارد بر آن اقدام عاجل کند تا این هم به اعتراضات و انتقادات کوردها افزوده نشده و شکافها بیش از این افزایش نیابد.
صدیق مینایی – روزنامه نگار