بهروز وفایی ، اقتصاد کلان “زخم آبیدر و مسئولیت ما: در چهلمین روز فداکاری”
امروز، در چهلمین روز از غمانگیزترین رویدادهای محیطزیستی زاگرس، قلبها دوباره به یاد فداکاری بینظیر مردانی میتپد که برای نجات آبیدر، دل به آتش زدند. چهلمین روز، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک نقطه عطف است. یادآور میشود که در آن روزهای هولناک، در برابر شعلههای بیرحم، این شجاعت انسانی بود که به یاری طبیعت شتافت. آنها در آن لحظات، به ما یاد دادند که حفاظت از طبیعت، فقط یک شعار یا وظیفه سازمانی نیست، بلکه یک مسئولیت عمیق و اخلاقی است که بر دوش هر یک از ما سنگینی میکند.
در روزهایی که هکتارها از جنگلها و مراتع زاگرس در سکوت میسوزند، این پرسش بنیادین مطرح میشود: “اگر ما دل به آتش نزنیم، چه کسی زاگرس را نجات خواهد داد؟” این جمله، فراخوانی است برای اقدام. پاسخی است به این حقیقت تلخ که گاهی کمکها دیر میرسند یا کافی نیستند. این فریاد، ما را از بیتفاوتی خارج میکند و به یادمان میآورد که نجات زاگرس نه فقط به تجهیزات و امکانات، بلکه به همت، عشق و فداکاری ما وابسته است.
یاد و خاطره جانباختگان آتشسوزی آبیدر که با از خودگذشتگی خود، شمعی از امید را در دل تاریکی روشن کردند، گرامی باد. آنها با فداکاریشان، به ما نشان دادند که در برابر بلایای طبیعی و سهلانگاریهای انسانی، نمیتوانیم بیعمل بمانیم. حالا نوبت ماست که این مشعل را به دست بگیریم و با هر اقدام کوچک و بزرگی، چه با افزایش آگاهی، چه با مشارکت در گروههای داوطلب و چه با حمایت از طبیعت، پاسخ عملی به این پرسش حیاتی بدهیم. زاگرس، به ما نیاز دارد.
