دشنهای در کمر آموزش کردستان با
١٨٠٠ معلم غایب
آغاز هر سال تحصیلی در استان کردستان، نه با شوق و امید، که با نگرانی از کمبود معلم و فضای آموزشی همراه است. امسال نیز بنا بر اعلام فواد حسینی مدیرکل آموزش و پرورش استان، کردستان با کمبود دستکم ۱۸۰۰ معلم مواجه است؛ در حالی که بیش از ۳٢۰ هزار دانشآموز در مقاطع مختلف تحصیلی در استان مشغول به تحصیل هستند.
این کمبود مزمن، موجب شده تا مسئولان ناچار شوند با افزایش تعداد دانشآموز در کلاسها و استفاده از معلمان بازنشسته و حق التدریس خلأ موجود را جبران کنند؛ راهحلی موقتی که نه تنها مسأله را حل نمیکند، بلکه به افزایش تراکم کلاسها و افت محسوس کیفیت آموزش می انجامد. در چنین شرایطی، معلمان فرصت و توان توجه فردی به دانشآموزان را از دست می دهند و آموزش از مسیر کیفیت، به کمّیت صرف سقوط می کند.
اما بحران آموزش در کردستان تنها به کمبود معلم محدود نمیشود؛ استان از نظر زیرساخت و فضاهای آموزشی نیز سالهاست زیر میانگین کشوری قرار دارد. سرانه فضای آموزشی در کردستان حدود ۴.۸۱ متر مربع به ازای هر دانش آموز است، در حالی که این رقم در کشور به طور میانگین ۵.۴۵ متر مربع است. بر اساس اعلام مسئولان نوسازی مدارس، استان برای رسیدن به استانداردهای کشوری، به بیش از ۳۳۰ هزار مترمربع فضای آموزشی جدید و اعتباری بالغ بر پنج هزار میلیارد تومان نیاز دارد. هنوز دهها مدرسه فرسوده، نیمه تمام و حتی کانکسی در استان فعالاند؛ کلاسهایی که نه ایمنی دارند و نه شأن دانشآموزان را پاس میدارند.
این مشکلات، محصول امسال یا چند سال اخیر نیستند؛ بلکه حاصل سالها بی توجهی، اولویتگذاری نادرست و سرمایهگذاری ناکافی در حوزه آموزش و پرورش هستند. سالهایی که به جای جذب کافی معلم، بهسازی مدارس و توزیع عادلانه امکانات، طرحهای مقطعی و نمایشی جایگزین برنامهریزی درازمدت شدند. نتیجه آن، امروز به شکل کمبود نیروی انسانی، مدارس ناکارآمد، کیفیت پایین آموزش و گسترش نابرابری آموزشی در مناطق محروم و روستایی خود را نشان میدهد.
ادامه این روند، به معنای قربانی شدن آینده هزاران کودک و نوجوان کردستانی است. تا زمانی که آموزش به عنوان اولویت اصلی توسعه انسانی و اجتماعی در استان دیده نشود، هیچ طرح و برنامهای به نتیجه نخواهد رسید. کردستان برای عبور از این وضعیت، به استخدام گسترده معلمان بومی بدون دسته بندیهای مغرضانه، نوسازی فوری مدارس فرسوده، تخصیص بودجه ویژه و توجه واقعی دولت و مجلس نیاز دارد؛ نه وعدههای تکراری و برنامههای کوتاه مدت.
کودکانی که امروز در کلاسهای شلوغ و ناایمن درس میخوانند، آینده سازان این سرزمیناند؛ و آینده را نمیتوان با بیمعلمی و بیمدرسه ماندن ساخت
